طـــواف یـــار

بسم الله...

طـــواف یـــار

بسم الله...

طـــواف یـــار

"بســــم رب الــــحســـین"

این روزها غم تو مرا می‌کشد حسین !

شب های ماتم تو مرا می‌کشد حسین !

تا آن دمی که منتقم تو نیامده ست !

سرخی پرچم تو مرا می‌کشد حسین !

از لحظه‌ی ورودیه تا آخرین وداع !

هر شب ، محرّم تو مرا می‌کشد حسین !

هنگام پر کشیدن یاران یکی یکی !

اشک دمادم تو مرا می‌کشد حسین !

داغ علی اصغر و عباس و اکبرت !

غم‌های اعظم تو مرا می‌کشد حسین !

از قتلگاه تو چه بگویم؟ حکایتِ !

انگشت و خاتم تو مرا می‌کشد حسین !

بر نیزه در مقابل چشمان خواهری !

گیسوی درهم تو مرا می‌کشد حسین !

سالار سر بریده‌ی زینب سرم فدات !

هستی فاطمه! پدر و مادرم فدات !
.................................................

عجیب آرامش می گیرم با این بند از کمیل عزیز :

یا سیدی و مولای اقسم صادقا لئن ترکتنی ناطقا لاضجن الیک بین اهلها ضجیج الاملین و لاصرخن الیک صراخ المستصرخین و لابکین علیک بکاء الفاقدین و لانادینک این کنت یا ولی المؤمنین یا غایة امال العارفین یا غیاث المستغیثین یا حبیب قلوب الصادقین....

......................................................


همیشه قبل هر حرفی برایت شعر می‌خوانم
قبولم کن من آداب زیارت را نمی‌دانم


نمی‌دانم چرا این قدر با من مهربانی تو
نمی‌دانم کنارت میزبانم یا که مهمانم


نگاهم روبه‌روی تو بلاتکلیف می‌ماند
که از لبخند لبریزم، که از گریه فراوانم


به دریا می‌زنم، دریا ضریح توست غرقم کن
در این امواج پرشوری که من یک قطره از آنم


سکوت هرچه آیینه، نمازم را طمأنینه
بریز آرامشی دیرینه در سینه پریشانم


تماشا می‌شوی آیه به آیه در قنوت من
تویی شرط و شروط من اگر گاهی مسلمانم


اگر سلطان تویی دیگر ابایی نیست می‌گویم:
که من یک شاعر درباری‌ام مداح سلطانم

«سید حمیدرضا برقـــعی »
.................................................

هر چنــــد حال و روز زمین و زمان بد است

یک تکه از بهشت در آغوش " مشــــهد " است

حتی اگر به آخـــــر خــط هم رسیده ای

اینجا برای "عــــشــق " شروعی مجدد است

" نفـــــس می کشم
به امید رضای امام رئـــوفم...."
.................................................

دانشنامه عاشورا
گنجینه
خواندنی ترها

۶۰ مطلب با موضوع «خط خطـــــی هــــای من» ثبت شده است

بیا این اللهم انی وقفت ها را کنار بگذاریم

بیا این التقی و النقی گفتن ها را کنار بگذاریم

بیا این یا سیدنا و مولاناها را فراموش کنیم

بگذار جایش بساط عاشقی پهن کنیم

بگذار فریاد بزنم و بگویم که چقدر عاشقتم هستم

که بگویم عشقت رخنه کرده درتمام روحم

درتک تک سلول هایم 

در بند بند وجودم 

در این دل خانه خراب که یک پایش باب الجواد گیر کرده و یک پاپش باب القبله حرم ارباب

بگذار بازی کلمات را فراموش کنم

بگذار ارام حرف بزنم

بگذار آرام گریه کنم

بگذار بگویم که اگر نبودی من یقینا نبودم 

بگذار این اشک ها سرازیر شوند

بگذار بغض ها را رها کنم همین جا همگام با نسیم و خنکای نیمه شب

همین صحن قدس

همین حجره ی کوچک روبروی شبستان نهاوندی

همینجا که مامن و آرامگاه من بود در دوران سخت دانشجویی

همین شبستان که ٥سال پیش سه روز امدم مقیمت شدم 

آه که چقدر دلم تنگ است

آه که کاش عاشق نمی شدم و عاشقی نمی دانستم...


پ.ن١:

دلِ تشنه ای دارم ای عشق...!مرا زنده کن زیر اوار باران


پ.ن٢: 

پروانه وار به دور سر من به گردش است/حال و هوای نیمه شب.شب های کربلا


پ.ن٣:

آخر از باب الجوادت کربلایی می شوم...


  • ۲۱ تیر ۹۷ ، ۰۰:۲۳
  • مسافر

همان روزی که قنداقه ات را داده بودند دست رسول الله مهرت به دل ما افتاد

که قالوا بلی گفتنمان در عالم ذر همان حب تو بود که ریشه کرد در وجودمان...

که همان سحری که نگاهم به قبه افتاد شدیم دلداده و تو شدی دلدار

مگر میشود تو باشی و کسی عاشق نشود!!!

مگر میشود نامت بیاید و ته دل کسی هرّی نریزد پایین!!!

مگر میشود درخنکای اول صبح بروی خیمه گاه و دل نبازی؟؟؟

مگر میشود شیعه باشی و نام ارباب تسلی دلت نشود!!!

من که باور نمی کنم...

من عشق را از تو یادگرفتم و بی قراری هایش را هم...

شکر خدارا که تورا برایمان افرید....


پ.ن١:

در ازل بست دلم با سر زلفت پیوند


پ.ن٢:

هرکسی یک دلبر جانانه دارد،من تو را...


پ.ن٣:

آخر از باب الجوادت کربلایی می شوم...

  • ۳۱ فروردين ۹۷ ، ۲۱:۰۲
  • مسافر

اینکه باران ببارد و دلم من زانوی غم بغل کند که اتفاق عجیبی نیست

اینکه حوالی اذان صبح در تاریکی اسمان و بارش باران ناخوداگاه بیدار شوم و دلم بگیرد کمی عجیب است

به رسم معمول بعد نماز صبح می نشینم کناب ادعیه ام را باز می کنم و روزم را با سلام بر اباعبدلله اغاز میکنم به فرازهای اخر که میرسم به رسم ادب برمیخیزم و چشمانم را می بندم و می روم روبروی قتله گاه  می ایستم از پشت مشبک قتلگه به درونش می نگرم و با خودم زمزمه می کنم : از حرم تا قتله گه زینب صدا می زد حسین دست و پا میزد حسین زینب صدا می زد حسین

حالا باید راهم راکج کنم سمت ابراهیم مجاب و بروم بلند سلامش کنم و کم کم به ضریح برسم

بوی عود و عطر مدهوشم میکند میروم زیرقبه و سلام میدهم

ولا جعل الله اخرالعهد منی لزیارتکم السلام علی الحسین و علی علی بن الحسین و علی اولادالحسین و علی اصحاب الحسین...

به فاطمیه که میرسیم جنس روضه ها فرق میکند

فاطمیه که میشود نفسم بند می آید

در این تاریکی و سکوت و صدای باران و دل تنگ من و فاطمیه روضه ی مادربا نفس حاج حسن خلج می چسبد

مخصوصا ان قسمتی که حاج حسن بگوید آگر راه دارد بمانی بمان/عزیزم تو خیلی جوانی بمان

بعدش من مدام با خودم این بندش را تکرار کنم 

 و قلبم تنگ شود و نفسم به شماره بی افتد

از بی مادری

از اینکه مگر جز اینست که ام ابیها مادر همه ی ماست؟؟؟

عقربه های ساعت روی هفت است و وقت رفتن است

امروز شیفت سنگینی دارم بیمارستان این روزها شلوغ است من هم حال خوبی ندارم

سمت تلفن همراهم می روم 

 ته دلم میلرزد

این روضه های مادر و دل تنگِ من بی دلیل نبود

می روم در اناق را می بندم و با صدای بلند های های گریه می کنم انقدر که صدایم گرفته

در کمد را باز میکنم و لباس هارا ورق میزنم

لباس مشکی ام را بر میدارم 

.....................................

به چشمانت نگاه می کنم چطور اینطور ارام خوابیده ای؟دستانت که همیشه گرمِ گرم بود چرا الان انقدر سرد شده؟؟؟

چشمانم را می بندم

حواسم به اطرافم نیست

نمیفهم چه کسی امده چه کسی رفته

...................................

برف و باران باهم میبارد

چقدر هوا سردست

ِِمِه از لابلای پای افرادی که دور قبر ایستاده ان به وضوح رد میشود

باد شدید می وزد صدای  درخت امامزاده هم درآمده

بابا و عموها پارچه ای را روی قبر نگه میدارند تا برف و باران اذیتت نکند تا تلقین خوانده شود

تا به شانه ات بزند و بگوید افهم افهم

بعدش هر بار که به شانه ات میزند قلب من درد بگیرد

که بغض خفه ام کند

که ناگهان بغضم بترکد و بلند بزنم زیر گریه و صدایم لابلای  رقص برگها و اواز بادها گم بشود


بوقت چهارشنبه ٥صبح ٢٥بهمن ١٣٩٦


پن.ن١: دلم رفتن میخواهد من می نویسم مادربزرگم رفته ولی تو بخوان تکه ای از جانم رفته..

.

پ.ن٢: مارا به سخت جانی ِ خود این گمان نبود 


پن.٣: اخر از باب الجوادت کربلایی می شوم


  • ۲۵ بهمن ۹۶ ، ۱۴:۳۸
  • مسافر

اینکه الان در صحن گوهرشاد شبستان دوم سمت چپ نشسته ام و دارم برای تو می نویسم خیلی خنده دار است

مگر جز این است که هستی 

که خودم همین چند لحظه ی پیش ورودی باب الجواد خواندم که یسمعون کلامی که یرودّون سلامی

که میشنوی

که جواب سلام من مرا میدهی

که حرف مگوی دل همین پیرزن ویلچری را میشنوی

که حواست به دل ان دخترک  سه ساله که دلش عروسک صورتی با موهای دم اسبی میخواهد هست

یا مثلا همین خانم جوانی که دورتر از من  نشسته و لحظه ای باران اشک هایش بند نمی اید و فقط زنجیری از کلمات نامفهومش به گوشم میرسد

حواست هست

بعدش من گاهی اوقات خیلی گیج میشوم و دارم برایت می نویسم

میدانی اینکه برایت بنویسم برایم عادت شده...

مضاف بر اینکه شرمنده هم هستم مثل بچه های خطاکار سه چهارساله که رویشان نمی شود توی چشمهای پدرشان نگاه کنند!!!

من دلم تنگ است

من دلم بی قرار است

من حتی دلم این دعای توسلی که دارد در سرتا سر صحن پخش  میشود را نمی خواهد

من حتی دلم این یا سَیِّدنا ها را نمی خواهد

من دلم تو را می خواهد

فقط تو را

همین جا

بنشینم روبریت و فقط گریه کنم

من دلم پر اضطرار است

برای شفای دل مسکینم دعا کنید

که دلم را به رأفتت خوش کرده ام ارامِ دلم...


پ.ن١:

 من طبیبا ز تو بر خویش خبردارترم که مرا سوز فراق است و تو گویی که تب است


پن.ن٢:

آخر از باب الجوادت کربلایی میشوم



  • ۰۳ بهمن ۹۶ ، ۱۹:۱۶
  • مسافر

زود دل بسته بودم

زودتر از انچه که تصورش را می کردم

روزهای اول که به دیدنت می آمدم گنگ بودم و گیج

من کجا و دیدنِ تو کجا؟؟؟

می دانی انگار خواب بودم 

هوای با تو بودن بدجور مرا از خود بی خود کرده بود

بعدترش این وابستگی بیشتر هم شد

باید هر روز می دیدمت

حالا مستاصل و درمانده شده بودم که چطور ببینمت

که خسته شده بودم از امار گرفتن ها و سوال پیچ کردن های وقت و بی وقت دوستان و هم اتاقی های سمج

قلبم بی قرار می شد

چه کسی می فهمید این اضطراب درونم را!!! 

اینکه باید هر روز به دیدنت می آمدم و به رسم معمول شعرهایی که در مسیر با خودم تکرار می کردم را در حضورت می خواندم

باید هر روز این بغض ها از گوشه چشم بچکد تا شعرهایم به دلت بچسبد

باید اعتراف کنم عاشق شده بودم

اخرش با خودت نگفتی منِ سرگشته دور از تو چه کنم!!!!

که آن روزها هر روز دیدنت کجا و حالا فصلی یکبار دیدنت کجا!!!!

اخر این عشق یکطرفه کار دستم می دهد

که اکنون هر زمان وارد صحنت میشوم احساس می کنم لحظه ای قلبم از جا کنده می شود

یکصدا اشک می شوم

گونه هایم قرمز می شود اصلا نمی دانم صلوات خاصه را چطور یکی دوتا جا می گذارم و میخانم

به أ اَدخُل یا رسول الله نرسیده دلم می دود سمت گوهرشاد

به اَ اَدخل یا ملائکه الله المقربین نرسیده دلم با برهنه می دود سمت اسمال طلا و می ایستد یک دل سیر گنبد را تماشا می کند

هنوز هم قبل از اینکه به یسمعون کلامی برسم این دل پر حرف مثل بچه ها شروع می کند پر حرفی کردن و از همه چیز و همه جا می گوید از گلایه و شکایت بگیر تا خاطره بازی و خنده و شادی

می دانم به اخلاقم عادت کرده ای

ولی امام رئوف

دلتنگم

به یقین بیشتر از همیشه

چشمانم را می بندم و از این بلادِ دورِ مصداقِ کفر سلامت می دهم

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا

السلام علیک با معین الضعفا

السلام علیک یا غریب الغربا





پ.ن١:

من و جدایی از آستان شما،،،خدا نکند..


پ.ن٢:

در این شهر پر از جنجال و غوغایی از آن شادم که با خیلِ غمش،خلوت سرای دیگری دارم


پ.ن٣:

اخر از باب الجوادت کربلایی می شوم

  • ۲۷ آبان ۹۶ ، ۲۱:۴۲
  • مسافر
آرام آرام در پشت خیمه ها قدم بر می دارد
خم می شود و خارها را جمع می کند
سکوت در دشت حاکم شده
طفلان تشنه خوابند
ام المصائب خودش را می رساند
-چه می کنی برادر جان؟
+زینبم این خارها فردا پای طفلان را مجروح می کنند جمعشان می کنم تا شدت جراحت کم بشود
زینبم فردا خیمه ها در آتش می سوزند و شما بی پناه به هر سو گریزانید
زینبم فردا نعل تازه ستوران مهمان بدن های ماست
زینبم فردا راس ها بر سر نیزه ها منزل به منزل در سفرند
ام‌المصائب از حال می رود
برخیز خواهرم که رسول خدا و پدر و‌مادر در انتظارم هستند
زینب چشمانش را می بندد
اشک هایش بی وقفه سرازیرند
برخیز خواهر که فردا تو‌ تنها تکیه گاه اهل حرمی
زینب به لب های برادر خیره می شود
ته دلش دعا می کند که کاش فردا نشود
امشبی را شه دین در حرمش مهمان است مکن ای صبح طلوع
عصر فردا بدنش زیر سم اسبان است مکن ای صبح طلوع 
  • ۰۸ مهر ۹۶ ، ۲۳:۴۷
  • مسافر

چند قدم جلو می رود

چند قدم بر می گردد

بغض راه گلویش را بسته

مستاصل به برادر نگاه می کند

-علمدارم آب به خیمه نرسید فدای سرت

- حسین قامتش خمید فدای سرت

به سمت خیمه برادر بر می گردد

صدای عطش طفلانِ منتظرِ عمو می آید

نیم نگاهی به خواهر می اندازد 

ام المصائب تهِ دلش می لرزد

چشمان طفلان خیره به حسین بن علی ست

وارد خیمه ی علمدار می شود

دستان لرزانش سمت عمود خیمه می رود

عمود خیمه را می کِشد

خیمه نقش بر زمین می شود

صدای شیون اهل حَرَم به آسمان هفتم می رسد

طفلان زار می زنند آه که یک مشک از قبیله ی ما یک عمو گرفت...


  • ۰۸ مهر ۹۶ ، ۰۰:۵۴
  • مسافر

روضه خوان ها شب هشتم زیادی شلوغش می کنند

شب هشتم روضه اش دو‌سه بیت بیشتر نیست

شب هشتم همین دو سه بیت کار خودش را می کند،نفس آدم را بند می آورد

روضه خوان ها شب هشتم زیادی خودشان را خسته می کنند

پدرش به تنهایی روضه ی شب هشتم ما را خوانده است.....

.

.

.

.

جوانان بنی هاشم بیایید علی را بر در خیمه رسانید

خدا داند که من طاقت ندارم علی را بر در خیمه رسانم


بگویید مادرش لیلا نیاید تماشای قد اکبر نماید

بگویید عمه اش زینب بیاید علی را بر در خیمه رساند


........................................................................................................................


پ.ن۱: لا یوم کیومک یا اباعبدلله

پ.ن۲:اربا اربا و بوریا کمرمان را خم کرده.اه از این غریبی

پ.ن۳: اخر از باب الجوادت کربلایی می شوم...


  • ۰۶ مهر ۹۶ ، ۲۱:۴۴
  • مسافر
وارد خیمه ی دارالحرب می شود
خواهرش را صدا می زند
ام المصایب نگاهی به برادر می اندازد
بدن بی جان قاسم بن الحسن روی زمین است
حسین بن علی بغضش را می خورد به خواهر نگاه می کند
- می بینی خواهر پایش به زین اسب نمی رسید
- خواهر احل من العسلش را می بینی؟؟؟؟!!!!
پاهایش شل می شود روی زمین گرم نینوا می نشیند
یادگار برادرش  جان در بدن ندارد...پدر و پسر در غربت از هم پیشی گرفته اند
  • ۰۴ مهر ۹۶ ، ۲۲:۵۴
  • مسافر

نامه ای ننوشته بود

دعوت هم نکرده بود

در راه بازگشت از حج در منزلگه زَرود به استراحت ایستاد

پیک حسین بن علی وارد خیمه شد و به او گفت که امام طالب دیدار اوست 

شک و تردید به سراغش آمد آخر زهیر که طالب نبود

اما رفت

وارد خیمه امام شد

چندی بیش نگذشته بود که زهیر شادمان به سوی خانواده اش برگشت

-به خدا سوگند دوست دارم کشته شوم، باز زنده گردم، و سپس کشته شوم، تا هزار مرتبه، تا خداوند حسین بن علی و اهل بیتش را از کشته شدن در امان دارد

نامش در ناحیه مقدسه آمده است


السَّلامُ عَلی زُهَیْرِ بْنِ الْقَیْنِ الْبَجَلِیِّ، الْقائِلِ لِلْحُسَیْنِ وَقَدْ اذنَ لَهُ فِی الانْصِرافِ: لا وَاللَّهِ لا یَکُونُ ذلِکَ ابَداً، اتْرُکُ ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ اسیراً فِی یَد الَاعْداءِ وَانْجُو! لا ارانِیَ اللَّهُ ذلِکَ الْیَوْمَ؛

سلام بر زهیر بن قین بَجَلیّ، کسی که وقتی حسین(ع) به او اجازه بازگشت داد، به حضرت عرض کرد: به خدا سوگند، نه! هرگز چنین نخواهد شد. آیا فرزند رسول خدا(ص) را اسیر دست دشمنان رها کنم و خود را نجات دهم؟ خدا آن روز را نیاورد.»



  • ۰۳ مهر ۹۶ ، ۲۳:۰۹
  • مسافر